Statements

As promised sa PLURK, I will now be posting a new entry para sa BLOG ko. 

Eto na nman ang inyong walang kwentang lingkod na nagppost ng isang bagong entry sa kanyang blog.

Gumana na naman ang utak ko matapos ang isang bwan ng paghihintay sa isang event na sa huli ay wala namang naging magandang epekto sa akin maliban sa nakasakay ako sa MRT at mejo lumaki ang mga maskels (muscles) ko sa binti. At ngayon, ang pag-uusapan naman natin ay ang mga statements ng tao patungkol sa kanilang mga nararamdaman sa kanilang mga buhay-buhay. Maging ito man ay kasapi sa kapisanan ng mga EMO-dium o ng mga OTAKU o kahit na sadyang isang wirdong tao ka lang na walang magawa sa buhay, sa tingin ko ay kasali ka dito, at malamang ay nagsisisigaw ka na din ng iyong mga statement na gusto mong marinig o kahit mabasa man lang ng kahit 10 lang na tao sa buong mundo.

Before I officially start this entry, gusto ko lang sanang magpasalamat sa mga walang sawang nagv-view ng aking blog. Umabot na po sa 400+ ang views ng aking blog for the past 3 months. Salamat. Thank you. Arigatou gozaimasu. Ano pa ba? Hindi ko na alam ang salamat o thank you o arigatou gozaimasu sa iba pang lenggwahe. Ayun! Gracias. Merci. At madami pang iba. Kung gusto nyong malaman kung ano ang sinasabi ko sa lenggwahe ninyo, follow this link nalang. Yun ay kung maiintindihan ninyo kung ano ang mga sinasabi ko dito. Well, here I go with my nonsenseness again. ENJOY!

Sa panahon ngayon, lalo na't nagkakaroon ng economic crises at mahirap na ding pigilan ang recession na naeexperience ng iba't-ibang nasyon sa mundo, lumalabas ang iba't-ibang mga statements na ginagawa ng kabataan. Karamihan dito ay makikita sa internet. Tulad ng mga facebook accounts, plurk, blogs (na tulad nito), friendster shoutouts at kung anu-ano pa. Isa na sa mga statement media na ito ay ang mga damit na isinusuot natin sa pang-araw-araw. Kung inyong mapapansin, parami na nang parami ang mga nawiwili sa mga ganitong paraan ng pagpapa-abot ng kanilang mga nararamdaman. Siguro the catchy phrase for this is "Giving a Statement" since nagbibigay ka ng iyong statement para sa isang isyu o kahit para lang ilabas ang tingin mo sa sarili mo via different medias available. Kumbaga, kung hindi man marinig ng mundo o ng ibang tao sa mundo ang sigaw mo, at least mababasa naman nila.

Katulad ng sinabi ko kanina, statements are not just made through actions, language o kahit na sa internet shoutout lang. Sa panahon ngayon na halos lahat posible na (pwera na lang ang pagkakaroon ng pak-pak ng isang tao o ang pagkakaroon ng hasang) dahil sa teknolohiya, lumiliit nagiging limited na ang mga boundaries ng tao. From cloning to making artificial heart, from flying through space to diving the trenches of the sea, lahat yan nagawa na ng isang tao (or so, yun ang claims nila).

I myself am guilty of posting shoutouts in different social websites katulad ng friendster, facebook, plurk at blogs. At since I consider myself as a digital designer, kahit sa mga forums na kasali ako, eh, nakikita na din ang mga shoutouts or statements ko. Some online gamers event make themselves heard through the use of the characters, na imbes na "name" talaga ang ilagay, statements nalang nila ang gagawing name ng characters nila dun sa games na yun. I even made a unique design para sa t-shirt ko, hoping to print it someday para unique ang suot ko if ever. And sa wakas, naipaprint ko na din. Please refer to the picture below to know kung ano yung statement na nakalagay sa t-shirt ko.

Mejo may nihonggo 'to ah... :D

As I have said before, full pledged OTAKU ako. And since I am also a Filipino, I decided to go for this design. Very unique? Yes. Yun ang aim ko kaya ako nagdesign ng t-shirt ko. Para kahit na sa t-shirt lang, maipakita ko kung ano ang statement na gusto ko. And since nagkaroon ako ng chance  to print the design na gusto ko, bakit hindi di ba?

As I have said, hindi lang internet ang media para iparating ang gusto mong sabihin sa mundo. There are several ways to express what you think and feel about yourself. You just have to be creative enough to express it. Wag kang matakot sa kung ano man ang sasabihin ng iba. Ano ba ang pakialam nila. At higit sa lahat, ano ba ang alam nila tungkol sa pagkatao mo? Di ba sabi nga, "You know yourself best". So, imbes na nahihiya kang sabihin ang gusto mong iparating, say it with all your might. That also goes kung gusto mong gumawa ng confession, tama ba BIBS? Just be sure na hindi maooffend yung kausap mo, and also, be sure na hindi rude ang sasabihin mo, or else, that won't guarantee your safety as a person, and as  a human being.

Well, since mejo mahaba yung last post ko about sa Hero Nation Convention, I think, I will end this entry here. Baka kasi sabihin nyo na naman na sobrang haba. And with that said, be safe and let the force be with you.

Ciao!~

Hero Nation 2009 (11-30-2009) sa mata ng isang OTAKU - Toy Collector

Disclaimer: Ang lahat ng nakasaad, nakalagay at mababasa nyo sa entry kong ito ay pawang mga opinyon ko lamang. Hindi nito isinasama ang mga sinasabi, kuro-kuro at haka-haka ng iba pang mga dumalo sa pangyayaring ito. Muli, ito ay aking sariling opinyon lamang. Kung sakaling may gustong mag-object na tulad ni Phoenix Wright, you’re all very much welcome to do so. Now, let’s stast this entry.

November 23, 2009 (a week before the said event): Sa mga oras na ito, sa maniwala kayo o sa hindi, hindi na ako masyadong makatulog dahil sa isang napakasimpleng reson. At yun ay dahil sa ang aking isip, katawan at kaluluwa ay sabik na sa event na ppuntahan nito sa pagsapit ng ika 30 ng Nobyembre. Nakakatawa? Oo. Sa totoo lang, nakakatawa ang reaksyon ng aking katawan, isip at ng kung anu-ano pang parte ng aking pagkatao sa tuwing mayroong event na papalapit. Nakabili na din ako ng ticket at halos lahat ay plantsado na dahil sa inayos na namin ang mga dapat ayusin. Alam na din namin kung sinu-sino ang mga sasama sa event na ito. Bukod samin syempre.

November 28, 2009 (2 days nalang, Hero Nation na. Excited na ko.): “Weeee. Last 2 days ng paghihintay”, ang sabi ko sa sarili ko Habang binibilang ang mga oras na nalipas. Inip na inip na ako sa paghihintay. Pati nga sa oras ng subject ko noong araw na iyon, ang iniisip ko, yung mga ilaw, mga cosplayers at mga laruan na makikita ko sa mismong event venue. Sumali pa ko sa HTF o Hero TV Forums para lang makakuha ng mga inpormasyon na maaaring makatulong sa aming pagsagupa sa paparating na event. At dahil nasa Makati ito, malamang na mawala kami. Kaya kinukuha ko na ang lahat ng maaaring magamit na direction para lang makapunta sa event venue. Katxt ko na din ang isa pang OTAKU na tulad ko upang ikumpirma kung pupunta ba talaga sila sa event. At sinabi na din nya sakin na nakabili na sila ng ticket. Pinipilit ko na ding umabsent ang isa sa mga kabarkada at dapat na kasama ko sa event para lang makasama sya at hindi madepress dahil sa naiwan sya. Kinukumpirma ko na din ang isang “senpai” namin o isang mas nakakatanda samin na katropa din naman kung sasama ba sya sa lunes, araw ng nasabing event.

November 29, 2009 (few hours before the event): Bago manahimik ang aking bibig sa dahilang manonood nalng ako ng anime at makikinig ng anime OST, kinailangan ko pang samahan ang aking ina sa pamimili. Umalis pa kami ng bahay upang ideliver ang mga gagamiting kitchen utensils sa mga lola ko. Kinabukasan kasi ay celebration ng kapanganakan ng aking lola sa father’s side, Belated Happy Birthday Nanay. Pagkatapos ideliver ang mga epektos ay dumeretso na kami sa isang mall sa Santa Rosa (we got it all for you!) upang mamili ng giniling na karne na gagamitin para sa mga ihahandang pagkain sa nasabing selebrasyon ng kaarawan ng aking lola. Habang nasa super market ng SM, biglang may umugong na salita sa mga speaker sa loob ng pamilihan. At parang mga uto-utong bata, nagsisunuran ang mga crew o ang mga sales ladies at gentlemen ng mall ng supermarket sabay sabing “…at your service, YES!”. Madami akong ineexpect na bagay kapag nasa labas ako ng aming bahay, isa na rito ang pagsakit at pagloloko ng aking tiyan na hindi naman ako binigo. Sumakit nga ang aking tiyan at ayun nga, takbo sa cr. Buti nalang may dala akong tissue. Well on with the entry. Natapos nga ang aming pamimili at sa wakas, pauwi na. Kahit na mejo mainit, kailangan naming lumabas ng mall. Hindi naman pwedeng dun kami matulog since sigurado na huhulihin kami ng mga gwardyang nanghihipo ng puwet. Well, sa katirikan ng araw, na umabot na ata sa 30+ degrees Celsius ang init ng aspaltadong daan sa hi-way. Sobrang init na kahit umupo ka lang ng kulang isang minuto, eh, siguradong tostado hindi lang ang balat mo, kundi pati laman at kaluluwa mo. Bago umuwi, dumaan na muna kami sa mga muslim na nagtitinda ng mga kung anu-ano sa bangketa upang bumili ng isang digital player na mas orig pa ang CD-R King na nagtitinda ng mga gadgets at brands na ginawa nila. At sa wakas, nakaupo na nga din kami sa jip na ang byahe ay papunta sa barangay kung saan kami nakatira.

November 30, 2009 (1:25 am): Kasalukuyan akong nakaupo sa harap ng aking laptop at nagiisip ng mga dapat gawin Habang may oras pa upang hindi ako makatulog. Nang biglang magring ang YM chat window ko. Ang akin ama, tumatawag! Dali-dali akong tumakbo upang kuhanin ang headset ng pc at kausapin ang aking ama na natawag pa mula sa Qatar. Katulad ng nasabi ko sa ibang mga entry ko, OFW po ang aking ama. Tumawag sya, para pagsabihan ako na matulog daw ako. Sabi ko kasi, hindi ako matutulog dahil sasakit lang ang ulo ko kapag natulog ako dahil kailangan kong magising ng maaga at umalis din ng sobrang aga. Pinagsabihan din ako ng aking ina na kahit papaano daw eh, umidlip ako. Nasa limang minuto kaming nausap ng aking ama habang nagttype ako dahil sa may kausap ako sa YM. Bigla kong naisip na hanggang sa mga oras na ito pla, wala pa kong naihahanda upang dalhin sa event na magaganap sa makati. Kaya naghanda at nagayos na ako ng gamit. Ang aking mga dinala:

-Nintendo DS
-Micro SD Memory Card (1 gb & 2 gb)
-2 ballpen
-3 Cellular Phones (Nokia N70, Motorola L7i, Nokia 3120c)
-Pair of reading glasses
-A bunch of tissue (for the expected stomachache)
-Wallet & coin purse
-Tickets (3 of them, one for SerPol, one for Jep)
-A deck of Magic the Gathering cards (Vampire deck)

Pagkatapos kong maghanda ng mga sa tingin ko ay kakailanganin ko, bumalik na ako sa harap ng aking laptop upang umidlip ng kaunti para magkaroon ng lakas para sa event (in short, sinunod ko din ang aking mga magulang, hindi ba sabi nga, parents knows best).

November 30, 2009 (3:00 am): Eksakto lang ang gising ko! Buti nalang sa sala lang ako natulog nang nakatutok ang electric fan at walang kumot at unan. Naligo na ako agad pagkagicng ko mula sa aking pag-idlip. Malamig ang tubig sa gripo kaya naginit pa ako ng tubig sa aming sumisipol na takure para lamang makapaligo. Ayoko namang umalis ng hindi naliligo. Smells fabulous ako dun pag nagkataon.  Katulad ng aking inaasahan, nagising nga ang aking ina, kailangan din kasi nyang umalis ng mga ala-sais upang kunin ang karagdagang karne para sa handaan kinahapunan. At katulad din ng inaasahan, tinanong sa akin kung nakapaligo na daw ba ako, at kung umidlip daw ba ako kahit papaano. Dahil umidlip ako, taas noo kong sinabi na umidlip ako. Mga nasa 4:45 na akong nakaalis sa bahay dahil sa pag tigil ko sa pagbibihis upang umupo sa trono. Alam nyo na mahirap maging hari, kailangang umupo sa trono pag sumakit ang tiyan. Uminom na din ako ng pangontra bago umalis. Para lang safe. Nagpaalam na ako sa aking ina at tuluyan nang umalis.

November 30, 2009 (wala na sa bahay): Bumaba ako sa jip na aking nasakyan papuntang complex, nang nahalata kong mayroon van na nakaparada sa harapan ng Jabi o Jeybi sa mga slang na kabataan (Babala: huwag baligtarin ang syllables ng “Jabi” o “Jeybi”). Mejo pamilyar ang mukang nakita ko sa van nang biglang kumaway sa akin. Tama! Kakilala ko nga. Lagot ka Jepoy! DURESS ka ngayong araw na ‘to, o baka MIND SLUDGE pa. Dumating ako sa lugar ng hintayan ng pasadong 5:30, ayos lang iyon. 5 to 6 naman ang intayan eh. At hindi ako nahuli. Alam kong nauna sila Kim sa akin sa lugar ng intayan sa may eskwelahan namin. Subalit wala akong nakita sa harapan ng eskwelahan na nakapukaw ng aking atensyon. In short, wala dun ang baka. Papunta na ako sa computer shop na 24/7 na nakabukas nang biglang makita ko ang magkapatid. Nang bigla kong maalala na hindi na nga pla makakasama ang “senpai” namin. Lumitaw na ang araw, at wala pang nadag-dag sa amin kahit isa. Tinext ko na si Bibe at hindi pa din nagrereply. Mga bandang 5:47, may biglang tumigil na jip sa harapan namin. Sa wakas! Dumating din ang Bibe, habang nagsasabi na hindi daw sya nalate dahil ang usapan ay 5 to 6. Tama nga naman. Ang sumunod na dumating ay ang hindi namin inaasahang kasama. Ang isa sa 2 bago na nakasama para sa taong ito, si Kees (hindi ko alam ang tunay nyang pangalan), isa sa mga underclassman namin, na nagkataon ding ka-club namin. Pagkababa nya sa jip, ay biglang nagtxt ang Jepoy, na sinasabing nasa Balibago na daw sya at nagtxt daw sa kanya si Kees at papunta na daw. Kung alam nya lang, nauna pa sa kanya yung sinasabi nya. Sa mga oras na ito, dalawa nalang ang natitira na hinihintay namin. Si Jepoy, at si SerPol. Nakow, sino kaya ang mauuna at ang mahuhuli sa dalawang ito. Malalaman natin. Aba! Isang himala! Nauna si Jepoy. At nakashades pa. Para lang isang bulag na bubuyog na nakastripes na damit. Agad nagkatawanan ang tropa at si Bibe naman, mukang nainggit at nagaya na bumili ng shades upang itago raw ang kanyang mga mata na wala pang tulog. Miniskolan ko si SerPol sa pag-aakalang baka tulog pa. Subalit nagtxt sya at nagsabi na papunta na daw sya. Wala ding nabiling shades ang Bibe at imbes na dumiretso sa meeting place kung saan nandoon ang lahat ng kasama, umihi nalang sa Jabi. Nagtxt ang SerPol at itinatanong kung nasaan na daw kami. Pagbalik namin, ang mga sira ulo, nagmamagic na naman. Wala na atang ibang maisip na gawin. At sa wakas, umalis na din kami papunta sa event venue.

*************************

Sa mga oras na ito, nasa van na kami papuntang Makati ave., mejo naiilang c Kees at madalas na nakatingin sa may unahan ng van. Kami namang dalawa ni SerPol ay kasalukuyang naglalaro ng Phantasy Star Zero habang si Jepoy ay nagkkwento tungkol sa mga walang kabuluhang bagay at nagsisipaghagalpakan naman kami ng tawa na parang mga bagong labas lamang sa isang mental institution. Si Bibe ay parang nabaril sa duck hunt, pikit ang mga mata habang inaabot ang pangarap. Si Kim ay ganun din ang ginagawa. Nakarating na kami sa Ayala, at isa-isa nang nagsisiba-baan ang mga pasahero ni manong na hindi ko malaman kung wala na bang buhok dahil sa panot na o wala nang buhok dahil sa nagpakalbo ng skin head ang design. Sinabi namin kay manong na ibaba kami sa may sakayan papunta sa A-Hall (A-venue Hall) at ganoon naman ang ginawa ni manong. Ibinaba kami sa Makati Ave., sa may estatwa ni Sultan Kudarat daw sabi ni SerPol at itinuro sa amin kung paano pumunta ng A-venue Hall na nasa Kalayaan ave. Mahigit 10 minuto kaming nakatunganga sa kabilang kalye ng binabaan namin, tinatanaw at hinululaan kung sino ang estatwa na nakatayo doon sa may pedestrian lane umaraw man o umulan. At sa wakas, nakapag tanong din ng direksyon kung saan ang Kalayaan avenue. Napagalaman namin sa isang taong nadadaan na didiretsuhin lang pala namin yung daan kung saan kami nakaharap upang makarating sa dapat naming puntahan. Naglakad nalang kami papunta sa event venue sa kadahilanang wala kaming makitang jip na nagdadaan papunta sa nasabing lugar. Ang hindi namin alam, ito na pala ang umpisa ng isang buong araw ng lakaran. Nakarating naman kami sa event venue, maraming salamat sa taong nakakulaw yellow na nagdaan kinatatayuan namin at sa manong guard na nakatambay sa halamanan ng isang hotel doon.

*************************

Pagdating namin sa event venue, mejo pagod at pawis na kami, subalit, katulad ng mga nakaraang mga event, inaasahan na namin yun. Dahil sa mejo malayo pa ang pinanggalingan namin at malayo din ang event venue mula sa aming lugar. Mejo madami na nga din ang tao tulad ng sinabi sa akin ng nauna naming katropa doon. Lagot ka Jepoy, sabi ko naman sau, DURESS ka dito eh. Sa inaasahang pangyayari, hindi nagpansinan ang dalawang dating nagkasama sa isang relasyon, kung itinatanong ninyo kung ano ang ichura nung nauna sa amin sa venue, please refer to the picture below.

Yey Ate Rei aus ang pose mo dito ah!!

Back to the story. Inabot kami ng hanggang 10:30 sa paghihintay palang na bumukas ang pintuan ng event venue at tuluyan na kaming papasuking sa loob. Sumingit nalang din kami, salamat sa taong nasa litrato sa taas kung kaya't mejo napadali ang aming pagpila. Nakadag-dag pa sa init ng araw ang init ng ulo ng mga kasama ko dahil sa isang Naruto cosplayer na wala nang ginawa kundi ang sumabat sa kahit na anong pag-usapan namin. Kahit na balita, anime, o kalokohan. Baka nga kung sakaling nagusap kami tungkol sa mga isyu sa skul, eh, sumabat pa din yun. Amp! Isang napakalaking tinga, meaning, paningit. Upang mabawasan ang init ng aming mga ulo dahilan sa pag-iintay, pinagtripan nalang namin ang mga nakikita naming mga cosplayers. Nakita namin doon si Michael Jackson na mas muka pang isang oversized na mangongotong sa kalsada dahil sa laki ng kargada nyang tiyan. Nakita din namin doon ang isa sa mga Keldon Marauders ng Planar Chaos na kasama si Masked Rider The First na kamuka naman ng isang nagpapasanction tournament ng Magic the Gathering dito sa may sa amin. May nakita din kaming napagkamalan naming si Elgine, hindi dahil kamuka nya, kung hindi dahil sa size ng bewang nya. Peace Elgine! Nang makalipas ang konti pang minuto, sa wakas, pinapasok na din kami. 

*************************

Sobrang gutom na ang nararamdaman namin bago pa man kami makapasok. At nang makalusot kami sa pagkapkap at paghalungkat ng aming mga bag ng mga gwardya na nakasuot ng itim na uniform at maaaring mapagkamalan na kasali sa Alvin Flores Gang, isang event venue na mas maliit pa sa inaasahan namin ang tumambad sa amin. Mausok at sobrang maliwanag. Ganyan ko maiddescribe ang una kong nakita noong makapasok kami sa loob. Katulad ng nakagawian, lumibot muna kami upang makita kung anu-ano ang mga nasa loob, kung anu-ano ang mga stalls, at kung mayroon ba kaming mabibili kung sakaling meron mang nagtitinda ng mga interes namin. Bilang isang toy collector, ang una kong hinanap ay ang GToys at ang WToys, dalawa sa alam kong leading toy seller dito sa Pinas. But, to my dismay, tama, wala nga sila, tulad nang sinabi sa akin sa e-mail noong naginquire ako. Ang mga kasama ko, si Kim, si Bibe, at si Jepoy, ay business as usual. Kumbaga, parang isang mall o supermarket na nagsarado ng ilang araw tapos sabik na sabik na makahawak ulit ng pera, ang pagkakaiba lang dito, hindi pera ang sabik na sabik nilang hawakan, kundi ang mga deck ng Magic the Gathering. Oo. Inuna pa nila yun kesa ang tumingin sa paligid. Hinatak nila ako upang maglaro, at wala naman akong nagawa. Pagkatapos ng dalawang laro, nagpasya ako na ayain muna sila upang kumain. Subalit wala naman akong nagustuhan, kaya sila na muna ang mga kumain. Naglibot pa kami ng mga 1 - 2 oras sa venue, sa pagaakalang mayroon pang mga ilang stalls na hindi nagbubukas noong una naming nilibot ang venue. Subalit, wala! Yun na lahat yun. Wala talagang nagbebenta ng mga laruan na gusto namin. Ang isang pinaka-nakakaagaw lang ng atensyon ay ang CSCENTRAL na halos lahat na ata ng nagiging anime or toy event sa Pinas ay present. As usual, c iyon ang pinuntirya ni Kim. Malapit na kaming umalis ng event venue nang mapansin namin ang isang booth ng Animahinasyon. Isang samahan o isang event noong mga nakaraang araw kung saan ay nagbigay sila ng seminar tungkol sa animation. Dahil walang mabili, at nakakita kami ng tshirt na maaaring maging pruweba na nagpunta kami sa event, bumili kami nila Jepoy, Bibe, at Kees ng tig-iisang tshirt. Na napagkasunduan naman naming isuot sa unang meeting ng club pagkatapos ng event na ito.

Tuluyan na nga kaming umalis sa nasabing event, sobrang disappointed kami. Bukod sa sobrang sikip ng event venue, masyado ring kakaunti ang mga nagtitinda. Pumunta lang ako dun upang bumili ng karagdagang mga laruan sa aking koleksyon. Bago umalis sa A-venue Hall, napagdesisyonan naming pumunta ng megamall para kahit papano, eh, mabawasan ang disappointment namin. Bumalik kami sa nilakaran namin kaninang papunta sa event venue. Mali din ang binigay na direksyon ni Jepoy kung kaya't bumalik pa kami ng isang ulit. Halos malibot na namin ang buong Makati. Sumakay kami ng jip papuntang MRT Buendia Station, at nakiusap kay manong driver na ibaba kami sa may sakayan ng papuntang Megamall. Tumawid kami ng kalye sa isang syudad na sibilisado. Nagmuka kaming mga unggoy na nakaalpas sa zoo dahil sa sobrang inosente namin sa lugar. Naituro kami ng napagtanungan namin kung saan ang papuntang Megamall. Sumakay daw kami umano ng MRT papuntang Ortigas Station tapos maglakad nalang kami pabalik. Lakad na naman. Bago kami makarating sa mismong platform ng MRT, napagalaman naming hindi pala marunong sumakay ng MRT o LRT si Jepoy, at isa pa, hindi din namin alam kung saang side ba ang papuntang Ortigas, sa kadahilanang wala kaming kasama na sanay sa Metro Manila at walang signboard o mapa man lang na nagsasabi kung saan sasakay ang mga tulad naming nawawala na. Buti na lang at may dalawang mag-sing-irog na nandoon upang pagtanungan namin este ko pala. Itinuro naman kami sa tamang lugar kung kaya't nakasakay kami sa tamang tren. Sa loob ng tren ng MRT na papuntang Ortigas, mejo masikip. Marahil ito ay sa kadahilanang rush hour ang oras na iyon. O baka dahil sa madami lang talgang lumayas ng kanilang mga tahanan. Lumipas ang nasa 10 minuto at sa wakas, nakita at natanaw na din namin ang Megamall. Ang problema na lang, kung saan kami bababa. Dumating kami sa istasyon, buti nalang merong napakalaking sign board doon. Kung hindi, malamang ay nakarating kami sa dulong istasyon. Bumaba kami ng tren at naglakad na naman sa isang damukal na staircase. Higit sa 30 ata ang mga hakbang na iyon. Nang makarating kami sa Megamall, sobrang mga lupaypay na kami. Sa pinagsamang init at pagod. Dumiretso agad kami sa food court na nasa ground floor ng nasabing mall. Pagkainom ko ng 3 baso ng tubig, umupo na ako kasama ang nag-alay lakad na kasamahan ko sa event. Nagsiorder sila ng mga pagkain since gutom na gutom na sila, samantalang ako, nanghingi nalang ng french fries kay Kim. Si Kim, ang kapatid nya, at si Jepoy ay sa isang sikat na fastfood bumili ng pagkain, samantalang si Kees at Bibe ay sa isang stall sa food court bumili, at si SerPol o mas kilala samin bilang si Papa Bear, ay siomai lang ang binili. 

Higop pa!!!

Nguya... Nguya... Nguya...

Parang retarded lang ah...

New loveteam nga pla...

Pagkatapos kumain, nagsitayo na naman kami upang maglakad. Oo. Sandamukal na lakad lang ang ginawa namin sa araw na ito. Naglibot-libot sa Megamall, tumingin ng mga laruan sa iba't-ibang stalls at stores na matatagpuan sa mall na ito, at pumunta ng Toy Kingdom. Doon, nagmadali ako sa section na ang itinitinda nila ay Plamo o yung mga Plastic Models. Upang mapawi ang aking uhaw at pagkadismaya, binili ko agad ang dalawang Master Grade na gundam, isang Wing Zero Gundam (Endless Waltz Edition) at isang Strike Freedom Gundam. Priceless ang expression ni Kees nang makita nyang hawak ko ang dalawang gundam model na ito. Hindi ko maexplain, pero priceless.

*************************

Sa wakas, pauwi na kami. Subalit bago kami makaupo sa van, kailangan pa muli naming maglakad papunta naman sa Starmall. Sabi kasi ni Papa Bear, meron daw doong van na byaheng dretso sa Complex. Umakyat na naman kami ng san damukal na hakbang para lamang bumaba sa may bandang dulo. Pagdating namin sa terminal ng van, buti nalang at wala pang masyadong pasahero kaya't nakaupo kami ng mabilis. At mabilis din namang napuno ang van dahil sa nagsidatingan ang tao matapos kaming makaupo. Papaalis na ang van nang biglang tumugtog ang Nobody ng Wander Girls. Kaya nag "nobade, nobade bachu!~" pa kami ni Jepoy. Sa daan, tinamaan na ako ng antok, kung kaya't napaidlip ako hanggang sa pumasok na ang van sa Santa Rosa exit. Sobrang pagod, sobrang antok, sobrang init. Halos d na ko makagalaw pagdating sa bahay, subalit nakaya ko pa namang magonline hindi ko na nga lang kinaya na magpost ng entry sa blog ko. Kaya ngayon ko lang nagawa ito. Well, sa adventure na nangyari sa amin noong November 30, 2009, may mga natutunan ako. At ito ay ang mga sumusunod:

-Una, wag umasa na magbabago pa ang pagiging late ni Jepoy
-Sunod, kung hindi ka matutulog bago ang convention, magdala ka ng shades
-Wag magpapaupo ng babae sa lugar na kita sya ng isang pasaherong lalaki, mababastos lang xa
-Magtanong sa mga estatwa kung saan ang daan, tutulungan ka nila
-Magandang laro ang "Hulaan mo, pangalan ng Estatwa ko."
-Laging magdala ng reference map
-Kung kayang lakarin, wag nang magjip, sayang ang 7 pesos
-Hindi lahat ng gwardyang malalaki ang katawan ay lalaki
-Tingnan mo muna ang muka bago mo tawagin
-Si Voltron ay nabubuo sa pamamagitan lamang ng 4 na Lion (courtesy of Ate Rei)
-Si Naruto ay walang kwentang kausap, lagi kasing nasabat
-Si Astroboy ay nabutas dahil sa isang mic
-Sira na ang Strike Freedom Gundam sa totoong buhay
-Ang duck hunt ay isang masayang laro

-Hindi madaling makita ang ex mong masaya sa mas adik pa sayo (DURESS! Jepoy)

-Masayang maglaro ng chess kung kasin laki mo ang mga pyesa

-Kung pupunta ka sa Metro Manila, siguraduhin mong may isang nakakaalam ng daan

-Filipino time is always Filipino time, no matter where

-Kung toys lang ang habol mo, magpunta ka nalang sa Toy Kingdom imbes na sa Hero Convention

-Kung maninilip ka sa isang babae na naka-mini skirt, be sure na hindi xa nakashort (Malinaw ba un Papa Bear?)

-Ang hotdog ay hindi lang pula, hindi lang brown, meron ding kasing kulay ng balat ng tao

-Buhay pa si Michael Jackson

-Dadating ang araw, may tatapat na sa Haponesang Dilat band, ang Pilipinong Singkit band

-Mas ok pang nakamaskara nalang si Kamen Rider Kuuga at si Kamen Rider Ichigo

-Hindi lahat ng mataba, si Elgine

-At ang pinakaimportante, umiwas sa camera ng cellphone ni Papa Bear, lalo na pag naninilip xa 

ANG KONKLUSYON

Ang mga naganap sa Hero Nation, ay isang malaking disaster. Bukod sa maliit ang venue, at kakaunting mga seller ng mga epektos, masyado ding binigyan ng management ng Hero TV ang mga supporters nila ng "something to look out for". Na sa bandang huli, ay hindi naman nila napanagutan. Masyado nilang inassume na makakayanan nung venue ang dumaraming populasyon ng OTAKU dito sa Pinas to the point na 1900+ sqm lang ang kunin nilang event venue. Masyadong nageexperiment ang management sa mga lugar na pinagdadausan ng event na ito. Sa ngayon, pinagiisipan ko pa kung pupunta pa ba ako sa susunod na Hero Convention o hindi na. Dahil sa huling dalawang Hero Convention na napuntahan ko, isa ngayon at isa last year, masasabi ko na parehong failure ang nangyari. Last year, hindi ganoong kaganda ang event venue. Although, mas ok xa kesa sa event venue ngaun. Tapos ngayon, ayon sa sources ko, nagkaubusan pa daw ata ng ticket sa kadahilanang masyadong madami ang umatend dahil one day event lang ang naganap. Masyado ring madaming butas ang security nila dahil sa madaming nagrereklamo na parang naoffend sila sa mga ginawa sa kanila. Bukod dun, hindi rin ganoong kaganda ang sound system dahil mejo sabog ang sounds. Marahil talagang masyadong enclosed lang ang lugar kaya ganoon ang nangyari sa sounds. Pero sa pananaw ko kasi, based on the conventions I've attended, hindi satisfactory para sa mga event goers na magdaos ka ng isang "One day event" na tulad nito. Or if you do have the plan to do so, be sure that everything is polished, remember, the slightest mistake can ruin the whole party. Be sure that the event venue is big enough to cater the space needed by almost 100,000 people. Since habang nagdadaan ang mga araw, dumarami ang mga nahihilig sa anime. And if you really want to make the event memorable for those who will attend it, don't settle for a one day event only, make it at least two. 

Well, with all those things said, tingin ko pwede ko nang tapucn itong entry na ito, masyado na kasing mahaba eh. At masyado na ding late. Matutulog na ko. Ciao!~

Self-to-self interview

Babala: Ang mga susunod ninyong mababasa ditto ay ginaya ko lang sa ehemplo ko sa pagbaBLOG. Kahit na ito’y sarili kong mga tanong, ang format ay gaya lang. Sabihin nyo man na wala akong originality, wala na kong magagawa dun. Ayaw gumana ng utak ko ngayon kaya nanggagaya nalang ako ng format ng entry. Papa bear, eram muna nung interview format mo ah.

Ang mga susunod nyong matutunghayan ay pawang mga akda lamang ng aking isip na ayaw gumana para makapag post ako ng isang matinong entry sa blog na ito. Habang maaga pa, maari nyong pindutin ang “BACK” button para bumalik sa unang web site na pinuntahan nyo bago ito. Pero kung gusto nyong ipagpatuloy, ayos lang, “YOU’VE BEEN WARNED”. At pakiusap, hwag po kayong umasa na may mga matutunghayan kayong mga kalokohan dito, wala po ako sa tamang wavelength ng pagiisip kung kaya malamang na wala din akong mabitawan na jokes dito.

_________________________________________

Interbyuwer: Magandang madaling araw sa inyong lahat. Sa wakas, may bago na po tayong guest na nakaupo sa ating “SIZZLING” hot seat upang gisahin sa kanyang sariling mantika. Everybody, please a give a BIG HAND to Ran Kei Shiroe.

Ran Kei Shiroe: Uhm… Eow!

I: Kamusta ka naman ngayon?

RKS: Mabuti naman po. Ikaw kamusta ka naman?

I: Mabuti din naman ako. Bago natin umpisahan ang pagtatanong, may gusto ka bang sabihin sa iyong mga tagasubaybay?

RKS: Uhm… *ting!* Ahh oo. Mayroon akong gustong sabihin. Sa mga nagvview sa aking BLOG, maraming salamat. Dahil sa inyong tulong, umabot na po ng mahigit sa 360 ang views sa aking personal BLOG, muli, maraming salamat.

I: Maaari na ba nating umpisahan ang pagtatanong?

RKS: Sige po. Ano po ba ang mga itatanong ninyo? Kung math po kasi, aalis nalang ako.

I: Hahahaha. Nagpapatawa ka ba iho? Kasi sa totoo lang, ang corny ng joke mo. Wala ka na bang ibang baon na joke jan? Well, sige umpisahan na natin. Unang tanong, bakit mo naisipang magBLOG?

RKS: Sa totoo lang po, matagal na akong nagsusulat ng kung anu-ano. Minsan kanta, minsan kwento at madalas mga tula. Upang sagutin ang inyong tanong, nagBLOG po ako hindi para patamaan ang mga kinaiinisan kong mga tao. Kung hindi, upang mahasa ang aking kakayahan sa pagsusulat (o pagttype) at maipakita sa mundo kung ano ang kaya ko.

I: *Aba mukang seryosong kausap itong taong ito.* So, kung ganoon ang iyong intension, hindi ba dapat sumali ka o nagapply ka nalang sa isang peryodiko o di kaya’y sumali ka nalang sa inyong school paper?

RKS: Sa totoo lang po, dati nga akong kasali sa school paper namin, subalit hindi rin ako naging ganoong kaaktibo. Dahil hindi rin naman inilalabas o iniimprenta sa school paper namin dati ang mga saloobin ng mga estudyante na tulad ko.

I: Ahh… Kaya ka sa internet nalang nagpakalat ng iyong mga akda? Ganoon ba?

RKS: Opo. Ganoon na nga.

I: Nabasa ko ang iyong mga entry sa blog, at sa aking pananaw, mayroong pagkakatulad ito sa format ng mga entry ng isang blogger din na itago nalang natin sa pangalang P. MORADA, ano ang masasabi mo dito?

RKS: Ah, isa din po pala kayo sa mga follower ng aking BLOG. Maraming salamat din po. Tungkol dun sa pagkakatulad namin ng format. Hindi ko po itatanggi na may pagkakahawig nga. Siya po kasi ang aking ehemplo. Masama man o mabuti, ehemplo ko pa din siya. Naging guro ko po kasi siya sa isa sa aking mga subject kaya mejo nakuha ko din yung ibang traits nya. At salamat po sa paghahambing. Marahil ay mukang plagiarism ang ginagawa ko, subalit, may mga parte din po ng aking mga post sa BLOG na sariling akin ang format.

I: Walang ano man. Magaganda naman ang mga entry mo. Ayon sa isang entry sa BLOG mo, self proclaimed OTAKU ka? Tama ba?

RKS: Opo.

I: Kung tama ang natatandaan ko, ang ibig sabihin ng OTAKU ay isang taong addicted sa mga computer games, anime, at manga o yung mga Japanese comics. Ngayon ang tanong. Bakit ka interisado sa mga ganitong bagay? Are you trying to escape reality?

RKS: Yes. Otaku po ako. At no. I am not trying to escape reality. Dahil sa totoo lang po, kahit mabuhay man ako sa mundo na puro anime, sa tingin ko hindi ako sasaya. Interisado ako sa mga ganitong bagay dahil sa masaya itong panoorin. Kumbaga, anything is possible po kasi sa mundo ng anime. Pwede kang lumipad, magkaroon ng kapangyarihan at ng kung anu-ano pa.

I: Yes, we are well aware na kahit ano, maaari sa mundo ng cartoons. Pero ano naman ang mga naidudulot nito sayo at sa personal mong buhay?

RKS: Let me just correct you po. Anime isn’t a cartoon. A cartoon is a term used for those moving illustrations on TV na gawa ng western culture. While anime, is a culture itself. It portraits not only the feelings of those who created it but also the soul of the characters itself. It also portraits life. About po dun sa kung ano ang nagagawa nito sa buhay ko, marami na po. Hindi ko na kayang isa-isahin sa dami.

I: Ah, ok. Sorry about the misunderstanding, ngayon alam ko na kung ano ang pagkakaiba ng anime sa cartoons. *Sobrang seryoso naman nito.* Sabi mo, marami nang naidulot ang panonood mo ng anime sa buhay mo, kung maaari at may pipiliin kang isang factor na nagawa ng anime sa iyo, ano ito at bakit?

RKS: Isang factor. Hmmm. Ah! Siguro po, ang pipiliin ko ay yung phases of life.

I: Maaari bang i-elaborate mo? Hindi kasi namin maintindihan eh.

RKS: Ok po. Ang ibig ko pong sabihin sa phases of life, ay yung mga nararanasan ng isang tao sa buhay nya. Katulad po ng sinabi ko kanina, anime portraits life. Sa anime, siguro nga maaari kang sumakay sa mga naglalakihang robot at lumipad o magkaroon ng kapangyarihan. Pero hindi po nawawala sa anime ang pag-tackle sa mga pangyayari sa buhay. Katulad ng kalungkutan, saya at kung anu-ano pang nararanasan natin sa totoong buhay.

I: Ah. Ngayon naiintindihan ko na. Ayon sa aming nakalap na mga information, isa ka din daw toy collector?

RKS: Opo. Isa din akong gamer.

I: Ah. So, lahat pala ng classification ng isang OTAKU, kasama ka? Anu-ano naman ang mga kinokolekta mong laruan?

RKS: Hmm. Marami po, pero mainly, Gundams o yung mga robot. At mga anime characters na nasa nagustuhan kong anime.

I: So, ilang taon ka nang nangongolekta? Anime figures lang ba ang kinokolekta mo?

RKS: Simula po 6 or 7 years old palang ako, humaling na ko sa mga laruan. Lalo na kung mga robots. Pero 9 years old na po ako nung magumpisa akong magisip na mangolekta. Pero sa kasamaang palad, naituloy ko nalang po nung nag-college na ko. At hindi po anime figures lang ang kinokolekta ko, nangongolekta din ako ng mga figures ng Power Rangers at Masked Riders.

I: Bakit naman ang tagal ng gap?

RKS: Hindi po kasi kaya ng pera ko noong bata pa lang ako. Kaya medyo nagkagap sa pangongolekta ko ng laruan.

I: Hindi ba nag-iisang anak ka lang? At ayon dito sa information namin tungkol sayo, OFW ang iyong ama at isang Guro naman ang iyong ina. Hindi ka ba nahingi ng pera pambili ng mga laruan noong bata ka upang makabili ng mga gusto mong laruan?

RKS: Opo, nag-iisang anak lang ako. At opo, isang OFW at isang Guro ang aking mga magulang. Sa totoo lang, nahingi din ako dati, pero alam naman natin ang hirap ng buhay sa ngayon di ba? Kung kaya’t imbes na humingi ako ng pambili ng mga laruan noong mga panahong iyon, nagsikap nalang po akong magipon galing sa aking baon pag may pasok ako sa eskwelahan. Hanggang sa makabili ako ng mga gusto kong laruan.

I: Ibig sabihin ba nito ay hindi ka sinusuportahan ng iyong mga magulang sa iyong mga gustong bilin?

RKS: Sinusuportahan po nila ako. Pero hindi kami mayaman, hindi rin naman dahil sa parehong may trabaho ang mga magulang ko, pwede ko nang hingiin ang lahat ng gusto ko. Minsan, nahingi po ako ng pera pambili ng gusto ko, pero hangga’t maaari, gusto kong mabili yung mga laruan na magiging parte ng aking koleksyon mula sa sarili kong sikap.

I: So, kaya ka laging nagiipon dahil sa ayaw mong pati yung pagkokoleksyon mo eh, problemahin o maisama pa sa budget na para sa pamilya nyo?

RKS: Opo, ganoon na nga. Hindi po kasi kami ganoong kadaling dumating sa ganitong punto ng buhay na masasarap na ang nakahain sa hapag kainan namin. Dumaan din kami sa punto ng buhay na kinailangan pang magsakripisyo ng aking mga magulang para lamang mapagaral ako. Siguro lahat naman ng magulang ganoon ang gagawin para sa kanilang anak. Subalit mahirap mang paniwalaan, bago kami makarating sa ganito, dumanas muna ng hirap ang aking ina sa Hong Kong at tinanggap ng aking mga magulang na magkalayo sila para lang mapaganda ang buhay namin. Hindi ordinaryo o extra-ordinaryo ang kwento ng buhay ng pamilya ko, pero isa lang ang masasabi ko, kahit na ganoon ang nangyari, masaya ako dahil napabilang ako sa pamilya ko.

I: Ok. Bago tayo magtapos at magkaiyakan, ano ang masasabi mo sa mga bata ngayon na sinisira lang ang kanilang mga laruan at ginagastos lamang ang kanilang mga baon sa pag-susugal na nahahantong kadalasan sa kasiraan ng kanilang mga buhay?

RKS: Maraming bata ngayon ang wala kahit isang laruan. Sa panahon ngayon, maswerte ka na kung makahawak ka pa ng laruan sa pagkabata mo. Dahil sa hirap ng buhay, kahit mga batang nasa 7 taon pa lamang, eh, nagtatrabaho na. Para naman sa mga batang nahuhumaling sa sugal, maniwala man kayo o sa hindi, dumaan din ako sa ganyan. Subalit naalis ko din sa sarili ko. Walang magandang maidudulot ang pagsusugal o kahit ang pagpapakalasing at paninigarilyo sa buhay nyo. Habang maaga pa, iwasan nyo na at baguhin nyo ang nakasanayan nyo.

I: I totally agree with you on that. Lahat naman talaga tayo nadating sa ganyang phase ng buhay. Lalo na ang mga lalaki. Para naman sa mga gustong magumpisa ng koleksyon, ano ang masasabi mo sa kanila?

RKS: Hindi ganoong kadaling magsimula ng koleksyon. Sobrang gastos. Pero ito lang ang tatandaan nyo, kahit na husgahan pa kayo ng ibang tao, hangga’t walang mali sa ginagawa nyo, wag kayong mahihiya. At kung mayroon kayong gustong isang bagay na hindi kayang ibigay ng mga magulang nyo, wag kayong mainis o magalit sa kanila. Imbes, pagipunan nyo yung bagay na yun. Bilhin nyo sa pera na galing sa pagsisikap nyo, kahit pa sabihin na inipon nyo lang yung pera na yun mula sa baon o pocket money na ibinibigay sa inyo ng mga magulang nyo kapag may pasok kayo sa eskwelahan. Pero bago kayo bumili, isipin nyo din ng mabuti kung gusto mo ba talaga iyong bagay na yun. At kung kailangan mo ba talaga.

I: Hindi ako masyadong agree sa sinabi mo, pero wala naman akong nakikitang mali kasi pinagsikapan mo din namang maipon yung baon mo. To the point na hindi ka na nakain ng snacks sa school para lang mabili yung gusto mo.

RKS: Yun po yung point.

I: Last question, seryosong tao ka ba talaga by nature?

RKS: Hindi naman po, nagkataon lang na wala sa tamang direksyon ang utak ko upang magbato ng mga jokes sa mga panahong ito.

I: Ok, last but not the least, can we have a parting message?

RKS: Mejo mahaba na po yung mga nasabi ko, pero, may sasabihin pa ako. Kung ihahambing ang buhay sa isang bagay, siguro, pinaka-maganda nang ihambing ito sa isang anime. Hindi lahat ng gusto mo nakukuha mo, and definitely hindi lahat ng bagay na mangyayari, aayon sa mga kailangan mo, pero everything has its own purpose. Hindi man natin alam kung ano iyon, may ibang nakakaalam kung para saan ang mga nangyayari sa buhay natin. And isa pa nga pla, sa November 30, 2009, nasa A-venue Mall ako, attending Hero Nation 2009 Anime Convention. See you there!

I: Maraming salamat sa pagbabahagi mo ng mga insight mo sa amin, ngayon mas maayos na ang pananaw ko tungkol sa Anime at medyo naiintindihan ko na din ang mga tumatakbo sa isip mo habang ginagawa mo ang mga entry mo sa blog. Ipagpatuloy mo lang ang pagbBLOG and good luck sa career mo in the near future.

RKS: Thank you po.

I: Walang ano man. And with that said, Ran Kei Shiroe everyone, again, let's give him a big round of applause.

Otaku? Ano yun?

Otaku? Anu yun? Nakakain ba un? O baka naman isang damit o lugar iyon na hindi kilala ng mga tao. Ok guys. Ngayon maliliwanagan kayo, dahil mejo magpaka-anime naman tayo. Since malapit na ang mga conventions and madami na ding nagsusulputang anime related goods sa Pilipinas ngayon. At isa pa, wala din akong maisip na iblog ngayon. Kaya pag-chagaan na lang muna ito sa ngayon. Hehehe. Pero, ano nga ba talaga ang Otaku? Madaming tao ngayon ang nahuhumaling sa anime. At kasama na ako sa mga taong yun. At kung paiikliin natin. Yun! Yun mismo ang isang Otaku. Sabi nga ng isa sa mga kapanalig ko sa relihiyong ito, "we love anime, discuss anime, and share anything you wish about anime... live anime, sleep anime, read anime (manga), dream anime, wear anime, watch anime, and hear anime.. draw anime, costume playing anime, idolizing anime.. eat anime and drink anime." Yan ang madaling description ng isang Otaku. Ay kulang pa pala! Otakus also collect anime.

Kung technical naman at yung mas definitive, eto ang sabi ni kumpareng Wikipedi. Kumpare ko na din si Wikipedia, amp! Hahaha. "Otaku (おたく/オタク?) is a Japanese term used to refer to people with obsessive interests, particularly anime, manga, and video games." Yan. mas definitive nga. Sa sobrang haba, halos hindi maka 50 letters. Hehehe. Pero akalain mo yun, kasama pala ang mga mahihilig sa Bidyo Geyms (isang entry ng aking mabuting ehemplo, alam mo na kung sino yun. Hehehe.) Akala ko pa naman, adik lang ang tawag sa mga ganun, yun pala, Otaku din.

Lahat dun sa nasabi ng aking kapanalig sa relihiyong ito na ibig sabihin ng Otaku, isa na lang ata ang hindi ko nagagawa. Isa-isahin natin. Hmm..

I do love anime. Lalo na kung yung mga tungkol sa astig at magagandang design ng drawing.

We do discuss anime. Sa halos araw-araw na nasa school ako at kasama ko ang mga sira kong katropa (tuloy pati isip ko nasira na din.), halos lahat na ata ng anime na napanood namin, napagusapan na din namin.

Live anime? Hmm.. Sa bagay, tama din naman. We do live anime. Kaya nga ang tingin sa amin ng mga tao, weird. Yun kasi talaga ang pagtanggap ng mga taong hindi nakakarelate sa mga kagustuhan ng mga taong lango at ganid sa anime. Say present nalang pag isa kayo dun sa mga sinasabi ko.

Sleep anime? Hmm.. Ako aminado ako dito sa bagay na 'to. Kadalasan kasi, ang nagpapatulog sakin, anime soundtracks.

Read anime or mas ok siguro kung sabihin kong read manga, pero related pa din sa anime. Hehehe. Dahil bago maging anime, Naguumpisa muna sa pagiging manga. Naturo? Slam dunk? Ghost fighter? Lahat yan nagsimula sa manga. Hindi katulad nila sponge bob, squidwert (squidwort o kung anu man, basta alam ko puset xa, hindi ako magmumura ah. sabi ko PUSET, hindi kung anu pa man. at malamang na nagawa na xang calamares na itinitinda sa tabi-tabi at sinasawsaw sa suka) at dora the explorer at boots(ang kaunauhanang spider monkey na naglalakad ng nakabotang pula) na galing lang sa mga isip ng mga illustrator nilang mas bata pa ata sa isip ng pinsan ko ang isip.

Next please. Dream anime. Sa totoo lang, mejo madalas ding mangyari sakin ito. Yung tipong ako si Allen Walker ng D.Gray-Man o si Tsunayoshi Sawada ng Katekyo Hitman Reborn, o kung sa Pinoy dubbed anime, nagiging Reborn nalang.

Wear anime. Yey! Meron na akong isang anime related na t-shirt. Akatsuki from naruto. Gusto mong makita? Astig kasi eh. Langya, at nanginggit pa.

Watch anime. Uu. Super. To the highest level. I can spend a whole week of free time just to watch anime. Kayo na ang magcompute kung ilang oras yun. Basta per one day, up to 15 hours ko kayang nakatitig sa PC at nanonood ng anime.

Hear anime. Sabi ko nga, halos lullaby nalang para sakin ang anime OST. Na tipong kahit anong pagka-rock, kahit hard metal, basta anime OST. Kaya ng tenga ko. As long as may rhythm syempre.

Draw anime? Animators’ Club member kaya ako sa school namin. Isang club na halos mga katropa ko din ang members. Hahaha. In short, club namin. Hindi ng skul.

Costume play ng anime? Hmmm. Kung tama ako, nasa 3 years na ata kaming nagpplano na magcosplay ng anime characters pero believe me or not, kahit minsan, hindi pa natuloy. Ay teka, once pala, natuloy. Nung club registration day sa school. Pero kahit anung tingin ko, mukang tanga pa din kami nun. Hahaha.

Idolizing anime? Hmm.. Sa ngayon naman, wala pa akong inaidolize na anime character. Hindi ko naman kayang mag ray-gun na tulad ni Eugene o Yu ng Ghost Fighter o Yuyu Hakusho. Hindi din ako ganung katangkad tulad ni Hanabishi Sakuragi na kayang mag-dunk sa ring ng basketball. At lalo naman na hindi ko kayang mag X Burner dahil hindi naman ako si Tsunayoshi Sawada. Pero kahit na wala akong inaidolize, madami akong gustong anime.

Collect anime ba? Tama na ba sayo yung ganito? Click nyo para makita nyo yung full size. Ang konti no? Hehehe. Nakayabang pa. Amp! :))

And last but no the least, eat and drink anime? Hmmm. Tingin ko, lahat nman ng tao, nakakain na at nakainom ng tulad ng mga kinakain at iniinom ng nasa anime.

Ngayon, malinaw na ba sa inyo ang ibig sabihin ng otaku? Kung hindi pa, tingin ko, itry nyong pumunta sa mga conventions. Yun ay kung ganun talaga kayong kainterisado sa isang otaku. Sa November 30, 2009 merong magiging anime convention sa Makati City. Isearch nyo nalang kung saan yung convention na yun sa Makati City. Ang title nung convention ay Hero Nation 2009. O kung hindi nyo naman mahanap, manood kayo sa Hero Channel sa cable nyo. Yung channel na puro anime ata ang palabas. Kung gusto nyong makakita ng sandamukal na otaku, dun kayo magpunta. At hindi lang sandamukal ang makikita nyo, malamang na malunod pa kayo sa sobrang dami.

Sa totoo lang, wala namang masama or unique sa pagiging Otaku. Masaya lang. Una, kasi, masayang manood at mamuhay ng parang anime character lang. Yung tipong ang tingin mo sa sarili mo, parang nalalaglag yung mga bulaklak ng Cherry Blossoms sa kalye habang naglalakad ka o habang papasakay ka ng jip pauwi sa bahay nyo. Pangalawa, pag tinanong ka ng pdeng saguting ng yes or no, pwede mong sagutin ng “Hai!” o “Nai!”, ”iie” yun ay kung isang otaku din ang kausap mo. Kung fluent ka sa Nihonggo, pwede kayong mag-usap na gamit ang Nihonggo pag may natripan kang babae sa jip. Pag gusto mong magpaintay sa kasama mong otaku, pwede mong sabihing “Matte!” imbes na wait o intay. Pag gusto mong sabihing tanga, imbes na tanga o stupid, “Baka” nalang ang sasabhin mo. Mejo maganda nga namang pakinggan.

Otaku din ang nagpasimula nung fashion ng buhok na tinatawag ngayon na Emo fashion. Hindi kayo makapaniwala? Isearch nyo si Trowa Barton ng Gundam Wing sa images ng mga internet search engines. At pagkatapos nun, isearch nyo ang year kung kelan inilabas ang Gundam Wing. Para maniwala kayo na nauna ang fashion statement ni Trowa Barton kesa sa mga Emo-ng ngayon.

Sa makatuwid, kahit hindi animin ng maraming tao na ang turing sa mga Otaku ay "one weird race of human", madaming naging impluwensya ang mga otaku sa mundong ito. Lalo na sa fashion world. Siguro naman ngayon alam nyo na kung ano ang otaku, tama ba? Kung hindi pa din, isearch nyo nalang yung mga karagdagang information tungkol sa dumadaming lahing ito ng tao. Masyado na kasing mahaba ang entry na ito eh. Saka, manonood pa din ako ng anime. Hehehe. Goodluck sa paghahanap. Ciao!~

At nga pala, I'm very proud to be of this race. Mwahaha. Weirdos o unique para sa iba, masaya para sa amin.

Hatsukoi Limited

Hatsukoi Limited, or First Love sa English.

Ganyan ko sisimulan ang blog entry ko ngayon. Hatsukoi Limited is an ecchi, comedy, school life anime with a slice of life. Hindi ko na ieexplain kung anu ang ibig sabihin ng "ecchi" or ng slice of life sa anime. Baka may magreact eh. Hehehe. Kung gusto nyo, search nyo nalng ang ibig sabhin.

Katulad ng explanation ng Hatsukoi Limited, this anime tackles all. Oo. Lahat ng tungkol sa first love. Katulad ng withdrawal from reality, embarrassment, shyness lahat. Basta nararamdaman mo kapag na-inlove ka, pasok sa anime na ito. Pati nga self-searching journey nailagay nila eh. Well, on with the entry.

Lahat naman siguro ng tao, nae-experience ang ganitong bagay. Mahirap, kasi masasaktan ka, hindi mo alam ang gagawin at higit sa lahat, pwede kang ireject ng taong gusto mo na pwede ding sumira ng samahan nyo. Pero at the same time, masarap yung feeling. Excited, doki-doki, waku-waku (again, search nyo nalang ang meaning nito. Otaku language yan.), at may kung anung bagay na nagbibigay ng saya sayo. Alam na alam ko no? Xempre, been there before. Kaso iniwan ako eh. Hehehe. Wag na nga yun ang pagusapan.

Mahirap ma-inlove, madaming obstacles na dapat mong luksuhan. Dapat mong tiisin na paghihirap. At dapat mong alamin na information. Madaming naiinlove sa buong mundo by the minute. Yung iba, nasasaktan, yung iba, binabalewala, marami ang hindi nasusuklian ng ganung pakiramdam din. Pero, may mga swerte din nman na kahit nasaktan nung una, kahit binalewala, at kahit sobra-sobra na ang binigay pero hindi pa din nasuklian, eh, nakakakita din ng tamang tao para sa kanya. Yung taong magmamahal ng totoo at tapat sa kanya (love-love mode, amp xD).

Pero, anu nga ba ang assurance na makikita mo yung tao na para sayo? Ang sagot? Wala. Kasi, walang makakapagsabi kung anu ang destiny natin. Sabi nga sa laro sa Nintendo DS ko ngayon, "we make our own destiny". Hindi mahuhulaan, hindi maaalis, pero pwedeng mabago.

At kahit na konti lang ang mga nangyayaring masaya or fulfilling sa buhay ng isang tao sa loob ng isang araw, malay mo di ba, miracles can and do happen. Baka hindi mo lang pansin nasa tabi mo na pla ang taong para na talaga sayo.

Just don't give up on finding your one true love. Mahirap, masaklap, pero worth it pag nakita mo. Lalo na kung ang taong yun at yung personality na pinangarap mo. Yung tall dark and handsome para sa mga babae, with good attitude. Or yung white, sexy, cute and chinita para sa mga lalaki. Pero in the end, wala pa ding makakapagsabi kung "it's all about looks" or "it's all about the whole pesonality".

But whether it's all about looks or it's all about personality,  hindi pa din natin masasabi kung kanino at kung kailan tayo mai-inlove sa isang tao.

So, I think, I will use the tag line of this anime which appears at the end of every episode before the ending song.

Anata wa imma koi wo aishtemasu ka?

Are you in love right now?