Semana Santa 2011

Hi guys! Kamusta na? Mejo busy ako sa trabaho eh. Kya pagpaxenxahan nyo na lang muna kung ngayon ko nlng ulit naiupdate ang blog na to. Well katulad ng dati, isa na namang personal opinion ang topic ko ngayon at katulad pa din ng dati, ako lang ang nirerepresenta  ng post kong ito. Maaaring magbanggit ako ng mga tao o grupo, subalit wala silang kinalaman dito at ang mga susunod nyong mababasa ay pawang pangsariling opinyon lamang. Ok start!

Semana santa na naman ngyon. Panahon ng sakripisyo, sakripisyo at marami pang sakripisyo. Pero ano nga ba ang ibig sabihin ng semana santa para sa makabagong henerasyon o yung mga teenagers, para sa mga matatanda at higit sa lahat, para sa mga bata?

Para sa mga teenagers na naabutan pa ang totoong ibig sabihin ng semana santa, ito ay panahon ng pagluluksa dahil sa pinapahirapan sa mga panahong ito ang ating taga-pagligtas na si Hesukristo. Sa mga panahong ito, kailangang magsakripisyo kahit sa pinaka-munting paraan lamang. Subalit para naman sa mga makabagong teenagers o yung mga hindi na alam ang kaugaliang ito, ang panahong ito ay isa lamang normal na araw na maaaring gugulin kasama ng mga kaibigan upang mag-inuman o di kaya'y maglakwatsa. Minsan ginagamit pa nila ang katagang "alay-lakad" para lamang makapaglakwatsa ng legal. Hindi kasi nila ramdam ang kahalagahan ng nakaugalian ng mga ginagawa kapag ganitong mga panahon. Kung tatanungin mo nga sila kung ano ang kaya nilang gawing sakripisyo, ang isasagot sa'yo, kaya nilang hindi magfacebook, magtwiter o kahit na hindi gumamit ng cellphone para lamang sa araw na ito.

Kung ako ang tatanungin, hindi sakripisyo ang tawag sa mga ginagawa ng kabataan ngayon kundi parte pa din ng nakalakihan nilang mga luho. Self indulgence kumbaga o pwede mo ding sabihin na self satisfaction. Yung tipong gagawin nila ang isang bagay para lamang masabi na ginawa nila at higit sa lahat isa itong malaking kalokohan.

Para naman sa mga matatanda, well, katulad ng nakalakihan nila, isinasabuhay nila ang mga naituro sa kanila ng kanilang mga magulang. Hwag kumain ng karne, mag-alay ng dasal, o kahit pa basahin ang pasyon. Buhay na buhay ang mga nakaugaliang ito. Lalo na ang pasyon. Sa buong 22 taon ng buhay ko. Ni minsan wala pa akong nakitang semana santa na walang pasyon. Kumbaga, parang alamang ang pasyon sa manggang hilaw. Yung tipong hindi buo ang semana santa kung walang pasyon na, kung tutuusin ay maganda din naman. Dahil alam nating unti-unti mang kinakalimutan ang nakaugalian, mayroon pa ding mga tao na desididong ipagpatuloy ang mga ito. Subalit minsan ang debosyong ito ay nahahaluan na ng kawirdohan o kung minsan bahid ng salapi at pulitika. Kung itatanong ninyo kung paano ko nasabi ito, manonod kayo ng telebisyon. Makikita nyo na sa sobrang pagiging debotado ng iba, may mga lugar sa Pilipinas kung saan nagpapakamatay na halos ang mga tao para lang mapatunayan ang debosyon nila. At kamakailan lamang, nalaman ko mula sa isang katrabaho na ang debosyong ito pala ay isang malaking palabas lamang sa iba. Kung sa bagay bakit ka nga naman magpapapako o magpapakahirap nang nasa taas ng krus kung walang involve na pera di ba? Maaaring mayroon pa ring mga tao na malinis ang intensyon at talagang nagpapapako sa krus para sa kanilang sakripisyo, subalit nahahaluan na ito ng mga taong ang intensyon lamang kaya nagpapapako sa krus ay para magkapera. May mga tao kasing nagpapabayad sa mga journalist na galing pang ibang bansa at dumarayo pa dito sa Pilipinas para lamang masaksihan ang mga tradisyon na ginagawa ng ating mga kababayan.

At higit sa lahat ano nga ba ang ibig sabihin ng semana santa para sa mga bata? Dahil sa nagdaan din naman ako sa pagiging bata, kahit papaano alam ko kung ano ang tingin o point of view ng isang bata pagsapit ng semana santa. Kadalasan kasi lahat naman ng alam natin sa buhay ay mula sa ating mga magulang. Kaya't alam ko na ang tingin ng mga bata sa semana santa ay bakasyon, laro o di kaya ay isa sa mga pinakanakakatamad na araw sa loob ng isang taon. Ito ang naghuhudyat na bakasyon na. Ito rin ang nagsasabi na pwede nang maligo sa dagat o sa lawa. Ito rin ang nagbibigay ng babala sa mga batang lalaki edad 11 pataas na malapit na silang maging binata. At higit sa lahat isa rin ito sa nagsasabi na bawal manood ng telebisyon at bawal maglaro dahil baka masugatan. Kaya't ang tingin ng mga bata, ay isa ito sa mga pinakanakakatamad na araw sa isang taon. At nakasalalay sa mga matatanda ang mga pangaral upang mapabulaanan ang mga paniniwalang ito na umumusbong sa utak ng mga bata.

Sa totoo lang, wala namang masama kung anu man ang paniniwala mo o anu man ang kahulugan sa'yo ng semana santa. Wala din naman akong pakialam kung ano ang ibig sabihin sa inyo ng sakripisyo. Ang akin lang, hindi ba dapat hindi natin pinapahirapan ang ating sarili sa pamamagitan ng pagkampas sa ating mga likod o di kaya'y pagpapapako sa krus? Dahil sabi nga na ang katawan ng tao ay ang templo ng Diyos? Marahil ay sobra na ngang mababaw ang ibig sabihin ng sakripisyo para sa makabagong henerasyon. Pero hindi ba sobra naman atang malalim ito para sa mga nagpapahirap sa kanilang mga katawan? Tingin ko, mas ok nang hindi ka kumain ng karne o di kaya'y makisali ka sa pagbaasa ng pasyon kesa sabihin mong nagsasakripisyo ka pero ang totoo, ginagawa mo lamang ito for the sake of doing it. Kumbaga, ginagawa mo pero hindi mo gusto, at hindi sakripisyo ang tawag dyan, "trending" yun ang term para dun. Kaya nga tayo binigyan ng Diyos ng utak para mag-isip di ba? Pero kung gagamitin lang natin ito para sa mali, parang binalewala nalang din natin ang paghihirap ng ating tagapagligtas (messiah) na si Hesukristo sa krus.

Ngayon, kung ikaw ang tatanungin ko, ano ang sakripisyo mo? Ako? Ayokong magpakahipokrito kaya't gagawin ko ang alam kong tama. At iyon ay mamahalin ko ng totoo ang mga taong nasa paligid ko. Kahit na hindi ito maituturing na isang sakripisyo, at least mas magandang bagay na gawin ito kaysa sa magpapako sa krus o wag magfacebook ng isang araw.

Graduation: An end and a beginning

Good day to all of you guys. Sorry I haven’t updated this blog for some time. May mga nangyari kasi na pumigil saking magupdate nito. Isa na dito yung wala akong maisip na topic for a blog entry. J Pero fortunately, ngayon meron na akong naisip. Since yesterday was my graduation. I figured out that my topic for today’s entry would be about graduation. Parang pinagisipan ko ng ilang gabi eh no? Well, jokes aside, simulan ko na itong topic na ito. Pero before I officially, start this entry, syempre warning muna tayo J.

WARNING: Katulad ng mga nakakaraang entries ko dito sa blog ko, malamang na magout of the topic na naman ako. Pero rest assured, I will try to stick to the topic as much as I can, and if there’s something that you find offending in this topic (although much of the time, some offending words come crashing here and there) you can always use the comment box below to leave your opinions and of course, your comments. ENJOY!

Since this topic is about graduation, let me quote an excerpt from the quote of Mr. Orrin Hatch, he said, “Graduation is not the end; it’s the beginning.”. Indeed graduation is just the beginning. Since we (at the Philippines) spend most of our time in school, we are always guided and always protected by the school bounds. And now that we are out of the school. The real journey begins. The real challenge will come. And the real boundary has been set. Surely we will try to escape from that boundary when time comes. But since we are new to “this” real world, we would be thinking that this world is huge, and that we are just a speck of dust. I think it is natural to think that way since it is our first time setting our own foot in these lands. It’s like being an alien to other nation. But soon enough we would be able to mingle in this new nation we are now in.

Since it’s graduation, surely there will be awards and honors that will be given to certain people who stand out in the class or in the whole school. We may think that some of those awards are not meant to be given to their awardees, but awards and honors are just like toppings with no meanings in real world. Sure, people will think that you gave a great effort in attaining the said awards or honors, but in the end, the expectations are too great for a single person. And soon enough that honor and award will start the downfall of the said individual. As the people around me have said, “Honors doesn’t mean anything in the real world.” but then, I will say, “Honors doesn’t make a difference, skill, effort, perseverance and courage does.” Honors can be attained by anyone as long as they read their notes, do their assignments, make their projects and understand everything needed in a subject, but by the time that there are no notes, no projects, no books, just understanding, can an honor really keep up the honor or award given to him/her when she graduated from school? Only the one who has that distinction can answer this question. Besides, his/her way will always depend on his/her decision.

Graduation for college has ended our days in school but created a beginning for our days in the real world, the society. And since we have graduated from school, the day right after the graduation, the graduates is officially, unemployed. J

Graduation really is an end but also a beginning, although it contradicts the quoted lines. Maybe we can’t see the friends that we made in college or in high school or in grade school that much. But surely, we are connected by the bonds and the ties that we made during those years. We are connected by the memories we made. And we will forever be entwined by the friendship that we share with each other. By these statements, I am ending this short entry, to show you some pictures of our graduation ceremony yesterday. Enjoy!



Before I end this entry officially, I would like to leave some messages to those who will be reading this entry in the near future.
To my family,  thank you for always supporting me. For being there for me when I am at my worst, and not leaving me despite my rants. Thank you for giving me the courage I need when I tend to give up. Thank you for teaching me the necessities in life. Without you, I think I won't be standing on where I am right now.
To my friends, guys, it has been a wonderful five years in college. Thank you for the laughs, the smiles, the shouts and the fights. With you around me, there is never a dull moment. Thank you for supporting me and understanding my selfishness. Thank you for accepting me and not asking me to change. It has been a meaningful journey. But this is not yet the end. Hence, it's only the beginning. Hope to laugh with you in the years to come.
And of course, to my parents, thank you for loving me. Despite the fact that I am not the best, despite the fact that I am always a prankster, you gave me the attention I needed, you loved me without asking anything back. Thank you for understanding this happy-go-lucky son of yours. Thank you for supporting me in times when I seem to fall down. God knows how much I love you. And how I am grateful and honored that you are my parents. I can't thank you enough. But I am thankful in any way I can.
And before I burst into tears giving my gratitudes to those who accepted me, I will say it one more time. 
CONGRATULATIONS BATCH 2010!!!
CONGRATULATIONS TO US ALL!!